Gevoel enzo.

Ik heb nog geen idee wat ik precies kwijt wil. Alleen dat ik wil schrijven. Over gister.

Gister, 6 maart, was de dag dat mama naar de kaakchirurg in het AMC moest….

Marjon en ik zagen er best tegenop. Het is gewoon een gedoe. Met mama. Met de taxi. Met alles…

Maar eigenlijk verliep de reis soepel. Alleen was het erg druk voor mij met parkeren. Zo’n groot ziekenhuis en zo’n klein parkeerterreintje…. Vooral irritant dat het niet doorstroomde terwijl ik allemaal vrije parkeerplaatsen zag…. 😕

Het inschrijven ging snel. En dus waren we veel te vroeg. Wat drinken beneden. Wat te eten mee nemen naar boven.

En ook daar ging het snel en soepel.

Ik weet natuurlijk niet of het op alle afdelingen zo loopt. Maar wat een verademing met dat chaotische en vreselijk drukke VU…waar je altijd lang moet wachten.

Er moest nog een foto gemaakt worden. Ook dat ging best aardig.

Maar dan merk je al meteen hoe slecht mama eigenlijk is. Zelfstandig zelf stil zitten lukt niet. Totaal geen controle. Het staan en overstappen van de rolstoel naar een klein stoeltje was ook al een drama. Wegglijden op de schoenen. Niet stevig staan. Hangen aan ons. Scheef staan….

Ik blijf daar moeite mee hebben. Ik ben snel geïrriteerd. Ik heb de neiging om boos te worden… ‘Ga nou eens goed staan…doe niet zo stom…..’. Terwijl ik met andere ouderen geduld heb. Ik haat dat van mezelf. Waarom heb ik dat dan niet met mama?

Die vraag blijft heel vaak door mijn hoofd spoken.. Het zal de confrontatie wel zijn. Voor mijn gevoel is dit niet mama. Niet zoals ze was. En je wil dit ook niet.

Na de foto’s nog even terug naar de wachtkamer.

Al snel mochten we naar binnen in de behandelkamer. Ze moest uiteraard overstappen in de stoel. Op zich ging dat ook best snel.

Marjon ging weer naar de wachtkamer en mama werd klaargemaakt voor de behandeling. Bovengebit werd volledig getrokken… Haar gebit is zo slecht… Breekt af en zo.

De foto’s werden bekeken. Overlegd. Want onder moet ook nog eea. Maar de kaakchirurg vroeg zich af of het niet te veel is….

De verdoving gaat er in en dan starten ze. En ik ook. Met het WhatsApp verslag naar Marjon.

De kaakchirurg was echt een top vent. Rustig. De tijd nemen. Mama geruststellen. Uitleggen wat ie ging doen. De assistentes ook.

Maar wat een klus…. En na een tijdje begon het moeilijker te worden. Mama werd het zat. Ze werd boos. Ging steeds praten en dan snapt ze niet meer dat dat niet handig is. Ik probeerde haar wel rustig te houden, maar ze werd steeds bozer.

Er werd met mij overlegd dat onder trekken nu geen optie was. Het was boven meer werk. En mama werd moe en dat helpt dan niet mee.

Ik overlegde dat met Marjon dat het nu niet ging lukken. Of zij de tandarts van het Zonnehuis wilde bellen. Dan kom zij overleggen of onder dan toch nog in het AMC moest een andere keer. Of dat de tandarts dat zelf wil doen. Onder gaat ‘maar’ om 3 kiezen/tanden…

Ook omdat we nu in het AMC waren. En dat bellen en een afspraak maken met echt soepel verliep….

De tandarts gaf aan dat zelf te willen doen..

En zo kon deze behandeling afgerond worden. Er werd deels gehecht omdat het erg bloedde. En in die tijd werkte de verdoving uit. Mama werd boos dat het pijn deed en werkte niet meer mee…. Dat vond ik al moeilijk. Wij zijn in staat om te bedenken dat meewerken het beste werkt. Hoe sneller hij klaar is, hoe beter. Mama kan dat niet meer….

Eenmaal klaar moest het gebit in. En dat was meteen voor mij die dag. De stoel ging omhoog. Inmiddels was Marjon er ook weer.

De stoel ging omhoog en mama was behoorlijk overstuur. Ze was boos, praten ging niet. Haar gezicht was anders. Ook door het gebit.

Ik schrok daar zo van. Ze keek ook wat verwilderd uit haar ogen. Ze had al die tijd gelegen. Wat ook niet van zelf ging. Die de Parkinson kan de zich zo slecht bewegen. Dus liggen met haar hoofd naar achteren, dat kan ze bijna niet meer. Zo stram en stijf…. Totaal geen beweging meer in.

Ik denk dat dat het meeste met me deed. De confrontatie dat ze zo slecht is. Ik hoor het wel. En ik zie het ook wel. Maar wat je niet direct ziet, dat is er niet. Naïef. Maar ik denk ook zelfbescherming. Anders is het niet vol te houden.

Ik heb ook elke keer weer dat ik geïrriteerd ben en niks wil weten van mama als ik er ben. Terwijl ik thuis alleen maar verdrietig ben en het zo erg. Met het voornemen dat ik het de volgende keer anders ga doen. Niet geïrriteerd en kortaf. En toch lukt me dat niet.

Sinds gister begrijp ik denk ik dat het komt door de confrontatie. In mijn hoofd is ze nog steeds gewoon mama. Maar die is er niet meer.

Ik zeg dat ook vaak. Maar het kwam nooit zo binnen. Gister wel.

Een smal rimpelig gezicht. Nu zag ze er ook nog moe uit. Oud. Geen controle meer over haar houding en gezicht. Ze snapt dingen niet meer. Ze begrijpt niet dat ze haar mond dicht moet houden. Het bloedde nog en door de Parkinson krijgt ze niet meer het seintje door dat ze speeksel moet doorslikken. Dus ze kwijt.

Ik erger me daar dan aan. Maar ze kan er echt niks aan doen…. Dat is dat dubbele.

Ik zelf was door dit alles ook doodmoe. De taxi was inmiddels gebeld. Ik was met mijn eigen auto. Marjon ging met de taxi mee. Ik moest nog naar de apotheek in het AMC.

En daar kwam de echte autisme en ADHD naar boven.

Er zaten best veel mensen te wachten en ik had er 7 voor me. Veel personeel… Maar er gebeurde niks. Althans… Niks zichtbaars. Ik weet dat er achter de schermen ook hard gewerkt werd. En de andere wachtenden deden niets bijzonders. Maar binnen in mij schreeuwde alles. Ik wilde het allerliefste gillen dat iedereen moest opdonderen. Wegwezen. Mij snel helpen…. Ik was zo boos. Moe.

Verdrietig ook. Ik wilde naar mama. Maar die is er niet. Zoals ik haar nodig heb.

Het besef dat ze ook nooit meer terugkomt. Hoewel ze er lichamelijk nog is. Maar ik heb geen moeder meer waar ik op terug kan vallen. Papa mis ik dan ook vreselijk. Maar hij is er echt niet meer. En gelukkig maar. Hij hoeft die aftakeling van mama niet meer te zien. Dat had hij echt niet getrokken.

Ineens ging de apotheek snel. Ik had in tussen even naar het Zonnehuis gebeld (dank je wel Thea dat je er was…. Hoe gek dat ook klinkt…. Het was fijn om een gewoon gesprek te voeren om weer even meezelf te resetten….)

Ik kreeg het spoelmiddel mee.

De taxi kwam. Ik ging weg en kreeg ineens een blackout….. Ik wist totaal niet meer hoe ik vanuit het AMC naar Amstelveen moest rijden…. Ik moest zelfs de navigatie aanzetten…. Het was druk op de weg. En dan komt die irritatie weer naar boven. Wat moeten die mensen hier… Kunnen ze niet lekker op sodemieteren…..

Ik denk dat ‘normale’ mensen niet zo denken. Ik wel..

In de auto gebeld naar Karin en Erik. Ik zou daar eten, maar uiteindelijk besloten dat morgen te doen. Het was al zo laat….

Lief van jullie dat je dat begrijpt en dat het kon…. 😘

In het Zonnehuis weet ik niet meer wat er gebeurde. Mijn hoofd nam niks meer op.

Thuis geknuffeld met Quincy. Dat maakt veel goed. Maar ik was behoorlijk van slag en nog.

Ik vond het zo heftig allemaal.

Ik weet het.. Ik ken er genoeg die hun moeder helemaal niet meer hebben. Die zullen dit misschien niet snappen. Maar dit hele verhaal is gewoon een heel langzaam langdurig rouwproces. Je raakt steeds meer kwijt van mama. Eigenlijk is ze er al lang niet meer.

Wat ik zo moeilijk vind, is dat ze er soms ineens weer wel even is. En dat maakt het zo verwarrend. Het is toch een verlangen naar hoe ze was denk ik. En als ze er dan even is, is dat zo fijn. Dat je vergeet dat het ook zo weer weg is. Waardoor de confrontatie nog groter is, als ze weer weg is….. (Geestelijk dus)

Ik weet inmiddels dat ze vandaag zeer waarschijnlijk een hele slechte dag heeft. Ik denk ook dat ze in bed blijft.

Ik ben nog steeds doodmoe. Vanmiddag ga ik wel naar het Zonnehuis. Maar ik probeer ook even met iemand te praten. Want er is in mijn hoofd heel veel gebeurd gister…. Heel veel…

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Bloedmaan en volgers

Dus. …vergeet je gewoon de bloedmaan. Nouja vergeten. ..

Wij kwamen uit Tiel en ik was zo hondsberoerd… op tijd slapen, maar daarvoor misselijk, spugen en diarree. ..

Dus tig keer mijn bed uit nog. .

Wel de wekker gezet, maar er doorheen geslapen. . Stom!

Deze foto maakte ik de vorige keer :

Zo dadelijk ga ik met de auto naar Autopolder hier acher de flat.

Ik kom sinds dat gedoe met ex niet meer bij Randy. Alles werd doorverteld door hun aan mijn ex. En daar hou ik niet van. Om er vervolgens ook nog glashard over te liegen. Ook liegen over vriendschapsverzoeken op Facebook. .. ik zou haar ooit nog eens toegevoegd hebben. … 😂 Onmogelijk. Ze is geblokkeerd. Dus de grootste onzin. Ik weet ook, dat kan ik zien in de statistieken, dat ze mij nog steeds volgt. Rare mensen heb je toch. ..

Sindsdien zit ik niet zo vast aan garages. Nu moeten de remblokken vervangen worden. Dat doet de zoon van een vriendin van me. Dat scheelt even zo’n 100 tot 150 euro. En de rest doe ik bij Autopolder. Zo aardig en super service. En veel goedkoper dan waar ik kwam. Beter dus.

Nu met de winter op komst, toch naar winterbanden eronder. .. dat kon gewoon tussendoor zonder afspraak. Ideaal! ! Echt een aanrader en lekker dichtbij!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Time flies…..

De kerst is alweer even voorbij. Sterker nog… Januari is al bijna voorbij. ..

Vroeger zeiden ze wel eens. .. ‘de tijd gaat snel’… dat vond ik zo’n onzin. Hoezo snel? Nu begrijp ik het wel. Het gaat ook snel. Absurd snel.

De kerst was geweldig! De eerste kerst samen met Peter en Quincy!

Op kerstavond was Peter er al. We hebben met zijn tweetjes aan de kaasfondue gezeten en natuurlijk All You Need Is Love…

Heerlijk zitten zwijmelen.

De eerste kerstdag samen aan het kerstontbijt. Daarna Quincy naar Gert en Marjon gebracht. Niet leuk. Maar wij gingen uiteten met de familie van Peter.

Dat was in Hengevelde en wat was dat leuk! ! Wat heb ik leuke schoonfamilie en wat was het gezellig en ongedwongen. Heerlijk gegeten en Quincy had het bij zijn ‘tante en oom’ ook heel leuk!

Tweede kerstdag gingen we naar het Zonnehuis. Ook al zo gezellig! En lekker gegeten! Leuk om met Peter naar het Zonnehuis te gaan. 😊

Derde kerstdag, de 27e, zijn we natuurlijk naar het Top2000 café geweest. Eigenlijk zouden schoonzus en zwager ook mee gaan. Maar dat lukte niet met zwager. Helaas teveel rugpijn. .. 😦

We stonden zo goed in het café dat we natuurlijk op tv kwamen! En toevallig ook nog eens bij André Hazes… 😂

Oud en nieuw lekker thuis gevierd met zijn tweetjes en de beestjes. .. Quincy deed het super. Best wel schrikken. Maar hij herstelde steeds direct. Heel fijn!

Nu zitten we in januari. ..

Zaterdag lekker uiteten met Karin en Erik. .. wat was dat gezellig! Zalig eten en heerlijk gelachen. ..

Vandaag, zondag, naar Tiel voor de verjaardag van nichtje Nynke. Dochter van de broer van Peter.

Quincy heeft veel gespeeld met de hond daar.

Van de week ook al met Tuga, de hond van Carmen.

Deze week ook weer genoeg plannen. Morgen toch maar kijken of de winterbanden er nog onder kunnen. Steeds geen tijd voor gehad. Blij dat ik nog steeds met de Volvo kan rijden. Zo’n fijne wagen.

Overigens kwam ik er per toeval achter dat de caravan die ik had, weer te koop staat. Jammer genoeg geen geld nu. Anders had ik ‘m best willen kopen.

Aan de andere kant… het is toch ook iets van die enge ex van mij. Dus liever tzt een andere caravan.

Wel een fijn idee dat ook hij er nu niet meer mee weg kan. Dat voelt toch ook goed. 😊

Ik weet ook dat ik nog steeds in de gaten gehouden wordt door dat mens van de garage waar ik kom. En toevallig zag ik haar van de week lopen toen ik bij de Jumbo kwam aanrijden. Dus ze heeft weer iets wat ze kan doorkletsen.

Van de zomer bleek ook dat hij mij nog steeds volgt. Begon ineens weer commentaar te leveren op mij over Laika. Droeftoeter. Gelukkig heeft hij de honden in hun laatste tijd niet meer mee kunnen maken. Peter gelukkig wel. Althans, Laika. En ze was stapelgek op Peter. 😍 Wie niet hè. ..

Ik voel me met Peter zo blij. Hij is zo lief en leuk. We hebben het samen zo leuk. .. we hebben zo vaak lol. Doen leuke dingen en het is gewoon fijn om bij hem te zijn.

De 29e december waren we alweer een jaar samen. .. en daar komen nog veel jaren bij. .. 😍

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Een wandeling middenin de nacht. ..

Het is kwart over 12… omdat ik veel naar de top 4000 luister en toch al geen goede tv kijker ben, neem ik veel op.

Ik ga in bed nog iets luchtigs kijken als Wegmisbruikers.

Op de achtergrond gewoon de top 4000 aan.

00:51 uur komt er een WhatsApp binnen van de zoekgroep van de dierenambulance De Ronde Venen en Uithoorn. Er loopt een hondje los op een drukke weg op de N216 richting Woerden.

Ik zoek op waar die weg ongeveer is. .. mij te ver dacht ik.

Foutje! Het moest de N212 zijn op de hoogte van Wilnis richting Woerden. Dat is ook nog 14 kilometer. Ik denk na. Is dat haalbaar? Als het mijn hond is, zou ik het ook fijn vinden als er mensen komen helpen. Ik wacht even af. Maar niemand reageert.

In een seconde besluit ik maar te gaan helpen. Ik heb toch nog geen slaap. Een vrouw uit Amstelveen Zuid appt dat ze ook komt. Mooi. Dan zijn we met 4 mensen.

Ik kleed me weer aan. Quincy weer mee. En ik ga rijden. Het is echt vies weer. Regen en windstoten. Ik hoop dat ie snel gepakt is. Het liefste voor dat ik er ben.

Bij Wilnis ga ik op zoek naar de dierenambulance. Die rijdt toevallig net een weg uit de N212 op. Op de weg zetten ze de zwaailichten aan en een groot zoeklicht waarmee de weilanden goed te zien zijn.

Of ik mee wil de weilanden in? Tja. Stikdonker daar. Regen. Kou. Maar ja. ..die hond moet wel gevangen worden. We rijden achter elkaar aan naar een zijweg. Daar kun je het land in. De boer wil niet dat we honden mee het land in nemen. Dus Quincy moet in de auto blijven. Het is niet anders.

De andere vrijwilliger, Steffanie, komt er aan. We hebben een zaklamp mee, koekjes en 2 jachtlijnen.

Mirjam en Peter van de dierenambulance gaan terug naar de weg. Om met het zoeklicht de hond te volgen. En te zorgen dat ie niet de weg op kan.

En wij stappen de weilanden in. Donker! 😮 Een enorme groep zwanen vlucht voor ons. Ik overdrijf niet. .. het waren er meer dan 25…

Intussen stapten we stevig door. Al kletsend. Het was best gezellig. En we kwamen er snel achter dat we ontzettend veel overeenkomsten hebben. Veel dezelfde dingen meegemaakt en ervaringen.

Na een half uur kwamen we aan op de plek waar de hond liep. Toen kon het echte werk beginnen. Zorgen dat we dichtbij konden komen. En vertrouwen winnen. Klein maken. Koekjes aanbieden. ..

De ambulance is in overleg met ons even terug gereden naar hun pand om nog een loopbrug te halen. Zodat wij niet ver hoefden om te lopen als we de hond hadden.

Een leuke jonge hond. Maar best angstig. En toch ook spannend! Ze maakte er een spelletje van. Je kon wel duidelijk zien dat ze al een paar uur daar rende. Haar achterhand zakte af en toe weg. Ze was ook moe. Duidelijk zichtbaar. Ze kwam steeds dichterbij. Pakte al een koekje aan. Maar nog te schrikkerig om de riem om te doen. Aan de halsband pakken wilde ik wel. Maar de ambulance raadde dat af. Ze kon natuurlijk ook bijten.

Net toen de ambulance de loopbrug haalde was het hebbes! Steffanie lukte het om de riem om te gooien. Omdat ze behoorlijk wild werd en ook wat angstig, heb ik ook de lijn om gedaan.

Daarna hebben we de hond weer flink beloond. Vertrouwen winnen en het leuk maken.

Inmiddels was het al rond de 3 uur.

De ambulance kwam terug. De loopbrug werd gemaakt. .. eerst de hond over gebracht. 1 lijn overgooien. Eenmaal vast konden zij de hond in de auto zetten. En toen moesten wij nog. . Zag het al helemaal gebeuren. .. zo de sloot in. .. met die reuma heb ik toch al problemen met mijn evenwicht. .. 😂

Met z’n allen in de ambulance. .. dezelfde als waar ik met Laika in gezeten heb. .. raar idee. ..

Dat was ook de reden dat ik dit wilde doen. Ze waren er ook voor mij. Nu kon ik iets terug doen.

Eerst onze auto’s en Quincy opgehaald. Daarna met de ambulance naar Mijdrecht naar hun pand. Daar kregen we koffie. De hond bleek een chip te hebben en Ada te heten. De stichting was bekend. Die is gebeld en wist wie de eigenaar moest zijn.

Daar in dat pand konden Steffanie en ik even echt kennismaken. Het was zo donker. .. we hadden elkaar nog niet gezien haha!

Dat van de eigenaar is een lang verhaal wat ik hier niet ga neerzetten. Maar de 2 ambulance- medewerkers zijn naar de eigenaar gereden en in overleg is besloten de hond nog even te houden.

In die tussentijd zat ik met Steffanie en Quincy bij Ada… Quincy en Ada hebben gespeeld! Zo leuk!

Zo rond 5 uur waren ze weer terug. Nog wat nagepraat. En toen toch maar op huis aan.

Natuurlijk weer geen plek bij de flat. Eerst geparkeerd bij de Heijermanslaan. Maar ter bij de flat ging er net iemand weg. Auto meteen opgehaald. ..

05.39 uur… Quincy en ik stappen weer in bed…

Wat een avontuur!

Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Mijn kleine meisje. …

Bijna 1 december. Bijna een half jaar zonder mijn Laika. ..

Ook al ben ik super gelukkig met Quincy. . Ik ben nog dagelijks bezig met mijn meisje.

Zeker nu afgelopen vrijdag Redje, mijn logeerkat, ingeslapen werd. Dat ging zo ontzettend mooi en rustig.

En dan dat beeld van Laika. .. vechtend. Happend naar adem. Benauwd. En ik kon niks doen voor haar. Dat beeld raak ik maar niet kwijt. Dat was zo ontzettend naar om te zien. Dat je zo machteloos bent. Alleen maar bij haar zijn en haar steunen. Ik wilde haar redden. Maar ze glipte weg onder mijn handen.

Dat gevecht. .. dat had ze zo niet verdiend. Ze was altijd zo ontzettend lief. Zo knuffelig. Zo blij. Een happy hond. Mijn meisje.

En dat is waar ik het zo moeilijk mee heb.

Ik merk dat ook bij Quincy. Ik moet regelmatig kijken of hij nog wel ademt. Zo bang dat hij ook zomaar weggaat. Zeker omdat er niet echt een aanleiding was. Ja die 2 dagen ziek.

Dat is ook mooi hoor. ..geen lange lijdensweg.

Maar het plotselinge… dat is moeilijk.

Bijna een half jaar alweer zonder mijn kleine meisje. ..

Ik mis je zo!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Drukke dagen…

Wakker worden en verrekken van de pijn overal. Dat is wat ik nu doe.

Eerder zat het alleen in mijn linker knie. Een fikse ontsteking. Geen idee wat er nu weer is. Maar alles doet nu pijn.

Een reactie op alles de afgelopen dagen.

Te druk en teveel. En vooral alle emoties door elkaar.

De hele week al druk met allerlei zaken. Dinsdag een super gezellige verjaardag bij mijn lieve vriendin Karin. Wat was dat leuk!

Woensdag even naar mijn moeder. Dat was gewoon weer lastig.

Zien dat je steeds meer kwijt raakt van mama zoals ze was.

Vrijdag had ik vanuit de cliëntenraad 2 sollicitatiegesprekken waar ik bij mocht zijn. Leuk om dat op hoog niveau mee te maken. Ik heb er veen van geleerd.

Vrijdag in de middag kreeg ik het droevige bericht dat mijn kleine rode vriendje ingeslapen zou worden.

Redje van Karin en Erik was echt ziek. Hij bleek een tumor te hebben en was nu ook gestopt met eten. Spuugde veel.

Om 18 uur wad ik bij ze met Quincy. Nog even gedag gezegd. Geaaid. Zo mager en hij voelde koud aan. Toen kwam Renske. Redje op mijn fleecedeken op tafel. 1 spuit. Al knuffelend en aaiend is hij heel snel weggegleden…

Wat een lieve knuffel was hij. ..

Zaterdagmorgen ben ik met Karin en Natascha naar Amsterdam Noord gereden om hem te laten cremeren. Dat gebeurt maandag.

Volgende week zou hij komen logeren. Na de kerst ook. .. ik ga hem zo vreselijk missen.

Zaterdagmiddag had ik een surprise party van Lotte in het Oude Spoorhuis. Wat was dat leuk! En wat was ze verrast!

Tja en nu nog in bed.

De pijn is zo heftig dat ik niet durf op te staan. Bang voor nog meer pijn. …

Dinsdag dan toch maar naar de reumatoloog. … 😦

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Bloggen

Al weken spookt er door mijn hoofd dat ik wil loggen. .. geen idee over wat. En toch ook weer veel.

Gister was de uitvaart van een hele bijzondere bewoner.

70 werd hij maar. Maar leed wel al 7 jaar aan FTD. Frontotemporale Dementie.

Dat werd de laatste tijd veel erger. Maar oh wat was hij altijd vrolijk. ..

Altijd meldde hij dat hij ‘van mij hield’.

In de eerste periode dat ik als vrijwilliger binnenkwam, stond hij al binnen te wachten.

‘Kom eens hier’, zei hij. Dat deed ik en ik kreeg een kus op mijn wang.

Op mijn vraag waarom zei hij ‘Gewoon. Omdat je er weer bent’.

Dat was zo bijzonder.

Dat is precies waarom ik dit ben gaan doen. Ik hou zo van de bewoners!

En wat ga ik deze man missen. Hij was mijn vriendje. Hij was lief. Hij was grappig. Hij was bijzonder.

Intussen geniet ik gewoon onwijs van mijn hondje. Het liefste en makkelijkste hondje wat er bestaat.

Heb ik veel last van de reuma. Helaas. Dus ook het vrijwilligerswerk staat op een laag pitje…

Ik ben intussen ook weer bezig met mijn website. De domeinnaam mickaatje.nl is vastgelegd en ik wil iets met de site doen in combinatie met deze weblog. Die ook mickaatje heet! Ik heb er zin in! En dat dankzij goede vriend Richard en zijn bedrijf GraafX! (http://www.graaf-x.nl).

En nu ga ik afsluiten! Lunchen met Marjon en Kitty!

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties