Een wandeling middenin de nacht. ..

Het is kwart over 12… omdat ik veel naar de top 4000 luister en toch al geen goede tv kijker ben, neem ik veel op.

Ik ga in bed nog iets luchtigs kijken als Wegmisbruikers.

Op de achtergrond gewoon de top 4000 aan.

00:51 uur komt er een WhatsApp binnen van de zoekgroep van de dierenambulance De Ronde Venen en Uithoorn. Er loopt een hondje los op een drukke weg op de N216 richting Woerden.

Ik zoek op waar die weg ongeveer is. .. mij te ver dacht ik.

Foutje! Het moest de N212 zijn op de hoogte van Wilnis richting Woerden. Dat is ook nog 14 kilometer. Ik denk na. Is dat haalbaar? Als het mijn hond is, zou ik het ook fijn vinden als er mensen komen helpen. Ik wacht even af. Maar niemand reageert.

In een seconde besluit ik maar te gaan helpen. Ik heb toch nog geen slaap. Een vrouw uit Amstelveen Zuid appt dat ze ook komt. Mooi. Dan zijn we met 4 mensen.

Ik kleed me weer aan. Quincy weer mee. En ik ga rijden. Het is echt vies weer. Regen en windstoten. Ik hoop dat ie snel gepakt is. Het liefste voor dat ik er ben.

Bij Wilnis ga ik op zoek naar de dierenambulance. Die rijdt toevallig net een weg uit de N212 op. Op de weg zetten ze de zwaailichten aan en een groot zoeklicht waarmee de weilanden goed te zien zijn.

Of ik mee wil de weilanden in? Tja. Stikdonker daar. Regen. Kou. Maar ja. ..die hond moet wel gevangen worden. We rijden achter elkaar aan naar een zijweg. Daar kun je het land in. De boer wil niet dat we honden mee het land in nemen. Dus Quincy moet in de auto blijven. Het is niet anders.

De andere vrijwilliger, Steffanie, komt er aan. We hebben een zaklamp mee, koekjes en 2 jachtlijnen.

Mirjam en Peter van de dierenambulance gaan terug naar de weg. Om met het zoeklicht de hond te volgen. En te zorgen dat ie niet de weg op kan.

En wij stappen de weilanden in. Donker! 😮 Een enorme groep zwanen vlucht voor ons. Ik overdrijf niet. .. het waren er meer dan 25…

Intussen stapten we stevig door. Al kletsend. Het was best gezellig. En we kwamen er snel achter dat we ontzettend veel overeenkomsten hebben. Veel dezelfde dingen meegemaakt en ervaringen.

Na een half uur kwamen we aan op de plek waar de hond liep. Toen kon het echte werk beginnen. Zorgen dat we dichtbij konden komen. En vertrouwen winnen. Klein maken. Koekjes aanbieden. ..

De ambulance is in overleg met ons even terug gereden naar hun pand om nog een loopbrug te halen. Zodat wij niet ver hoefden om te lopen als we de hond hadden.

Een leuke jonge hond. Maar best angstig. En toch ook spannend! Ze maakte er een spelletje van. Je kon wel duidelijk zien dat ze al een paar uur daar rende. Haar achterhand zakte af en toe weg. Ze was ook moe. Duidelijk zichtbaar. Ze kwam steeds dichterbij. Pakte al een koekje aan. Maar nog te schrikkerig om de riem om te doen. Aan de halsband pakken wilde ik wel. Maar de ambulance raadde dat af. Ze kon natuurlijk ook bijten.

Net toen de ambulance de loopbrug haalde was het hebbes! Steffanie lukte het om de riem om te gooien. Omdat ze behoorlijk wild werd en ook wat angstig, heb ik ook de lijn om gedaan.

Daarna hebben we de hond weer flink beloond. Vertrouwen winnen en het leuk maken.

Inmiddels was het al rond de 3 uur.

De ambulance kwam terug. De loopbrug werd gemaakt. .. eerst de hond over gebracht. 1 lijn overgooien. Eenmaal vast konden zij de hond in de auto zetten. En toen moesten wij nog. . Zag het al helemaal gebeuren. .. zo de sloot in. .. met die reuma heb ik toch al problemen met mijn evenwicht. .. 😂

Met z’n allen in de ambulance. .. dezelfde als waar ik met Laika in gezeten heb. .. raar idee. ..

Dat was ook de reden dat ik dit wilde doen. Ze waren er ook voor mij. Nu kon ik iets terug doen.

Eerst onze auto’s en Quincy opgehaald. Daarna met de ambulance naar Mijdrecht naar hun pand. Daar kregen we koffie. De hond bleek een chip te hebben en Ada te heten. De stichting was bekend. Die is gebeld en wist wie de eigenaar moest zijn.

Daar in dat pand konden Steffanie en ik even echt kennismaken. Het was zo donker. .. we hadden elkaar nog niet gezien haha!

Dat van de eigenaar is een lang verhaal wat ik hier niet ga neerzetten. Maar de 2 ambulance- medewerkers zijn naar de eigenaar gereden en in overleg is besloten de hond nog even te houden.

In die tussentijd zat ik met Steffanie en Quincy bij Ada… Quincy en Ada hebben gespeeld! Zo leuk!

Zo rond 5 uur waren ze weer terug. Nog wat nagepraat. En toen toch maar op huis aan.

Natuurlijk weer geen plek bij de flat. Eerst geparkeerd bij de Heijermanslaan. Maar ter bij de flat ging er net iemand weg. Auto meteen opgehaald. ..

05.39 uur… Quincy en ik stappen weer in bed…

Wat een avontuur!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 8 reacties

Mijn kleine meisje. …

Bijna 1 december. Bijna een half jaar zonder mijn Laika. ..

Ook al ben ik super gelukkig met Quincy. . Ik ben nog dagelijks bezig met mijn meisje.

Zeker nu afgelopen vrijdag Redje, mijn logeerkat, ingeslapen werd. Dat ging zo ontzettend mooi en rustig.

En dan dat beeld van Laika. .. vechtend. Happend naar adem. Benauwd. En ik kon niks doen voor haar. Dat beeld raak ik maar niet kwijt. Dat was zo ontzettend naar om te zien. Dat je zo machteloos bent. Alleen maar bij haar zijn en haar steunen. Ik wilde haar redden. Maar ze glipte weg onder mijn handen.

Dat gevecht. .. dat had ze zo niet verdiend. Ze was altijd zo ontzettend lief. Zo knuffelig. Zo blij. Een happy hond. Mijn meisje.

En dat is waar ik het zo moeilijk mee heb.

Ik merk dat ook bij Quincy. Ik moet regelmatig kijken of hij nog wel ademt. Zo bang dat hij ook zomaar weggaat. Zeker omdat er niet echt een aanleiding was. Ja die 2 dagen ziek.

Dat is ook mooi hoor. ..geen lange lijdensweg.

Maar het plotselinge… dat is moeilijk.

Bijna een half jaar alweer zonder mijn kleine meisje. ..

Ik mis je zo!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Drukke dagen…

Wakker worden en verrekken van de pijn overal. Dat is wat ik nu doe.

Eerder zat het alleen in mijn linker knie. Een fikse ontsteking. Geen idee wat er nu weer is. Maar alles doet nu pijn.

Een reactie op alles de afgelopen dagen.

Te druk en teveel. En vooral alle emoties door elkaar.

De hele week al druk met allerlei zaken. Dinsdag een super gezellige verjaardag bij mijn lieve vriendin Karin. Wat was dat leuk!

Woensdag even naar mijn moeder. Dat was gewoon weer lastig.

Zien dat je steeds meer kwijt raakt van mama zoals ze was.

Vrijdag had ik vanuit de cliëntenraad 2 sollicitatiegesprekken waar ik bij mocht zijn. Leuk om dat op hoog niveau mee te maken. Ik heb er veen van geleerd.

Vrijdag in de middag kreeg ik het droevige bericht dat mijn kleine rode vriendje ingeslapen zou worden.

Redje van Karin en Erik was echt ziek. Hij bleek een tumor te hebben en was nu ook gestopt met eten. Spuugde veel.

Om 18 uur wad ik bij ze met Quincy. Nog even gedag gezegd. Geaaid. Zo mager en hij voelde koud aan. Toen kwam Renske. Redje op mijn fleecedeken op tafel. 1 spuit. Al knuffelend en aaiend is hij heel snel weggegleden…

Wat een lieve knuffel was hij. ..

Zaterdagmorgen ben ik met Karin en Natascha naar Amsterdam Noord gereden om hem te laten cremeren. Dat gebeurt maandag.

Volgende week zou hij komen logeren. Na de kerst ook. .. ik ga hem zo vreselijk missen.

Zaterdagmiddag had ik een surprise party van Lotte in het Oude Spoorhuis. Wat was dat leuk! En wat was ze verrast!

Tja en nu nog in bed.

De pijn is zo heftig dat ik niet durf op te staan. Bang voor nog meer pijn. …

Dinsdag dan toch maar naar de reumatoloog. … 😦

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Bloggen

Al weken spookt er door mijn hoofd dat ik wil loggen. .. geen idee over wat. En toch ook weer veel.

Gister was de uitvaart van een hele bijzondere bewoner.

70 werd hij maar. Maar leed wel al 7 jaar aan FTD. Frontotemporale Dementie.

Dat werd de laatste tijd veel erger. Maar oh wat was hij altijd vrolijk. ..

Altijd meldde hij dat hij ‘van mij hield’.

In de eerste periode dat ik als vrijwilliger binnenkwam, stond hij al binnen te wachten.

‘Kom eens hier’, zei hij. Dat deed ik en ik kreeg een kus op mijn wang.

Op mijn vraag waarom zei hij ‘Gewoon. Omdat je er weer bent’.

Dat was zo bijzonder.

Dat is precies waarom ik dit ben gaan doen. Ik hou zo van de bewoners!

En wat ga ik deze man missen. Hij was mijn vriendje. Hij was lief. Hij was grappig. Hij was bijzonder.

Intussen geniet ik gewoon onwijs van mijn hondje. Het liefste en makkelijkste hondje wat er bestaat.

Heb ik veel last van de reuma. Helaas. Dus ook het vrijwilligerswerk staat op een laag pitje…

Ik ben intussen ook weer bezig met mijn website. De domeinnaam mickaatje.nl is vastgelegd en ik wil iets met de site doen in combinatie met deze weblog. Die ook mickaatje heet! Ik heb er zin in! En dat dankzij goede vriend Richard en zijn bedrijf GraafX! (http://www.graaf-x.nl).

En nu ga ik afsluiten! Lunchen met Marjon en Kitty!

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Van alles… :)

Ik kan niet slapen. Te druk in mijn hoofd.

Het gemis van Laika. De leegte.

Nog steeds ben ik blij dat ik bij haar was toen ze ging. Net als bij Boris. Die laatste jaren waren het mooiste. Samen met mijn hondjes. Ze waren zo veranderd sinds ik alleen met ze was. Zoveel meer ontspannen.

Ik ben ontzettend blij dat Peter Laika nog heeft gekend. Wat was ze gek op hem. Toch een beetje een nieuw baasje voor haar! 😍

En dat zal met Quincy ook zo zijn. Helaas kan Peter er niet bij zijn als hij landt in Nederland. Maar ze gaan elkaar volgende week zien! 🙂

Dan is Peter terug uit Mexico.

Morgen nog aan het werk. Vrijdag het feest der feesten! De Somertijd BBQ! Wat wordt dat weer leuk met alle vrienden. We zijn met hetzelfde clubje weer samen en daar kijk ik enorm naar uit!

Daarna is het bijna zondag.

Eigenlijk voel ik me, op het verdriet om Laika na, gewoon lekker. Ik heb zin in de zomer. Veel plannen en het wordt een mooie tijd. Ik ben ontzettend blij met Peter 😍.

Dat gevoel ken ik niet van eerder. Zo happy samen.

Zo… iedereen is weer op de hoogte….

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

Meet Quincy. .. 😍

Ik wilde het nog even stil houden…maar dat kan ik toch niet. …

Dit ventje is Quincy.
2,5 Jaar oud. Gecastreerd.
Lief, leuk, grappig. .. kortom. .. hij past bij mij!

Laika mis ik echt verschrikkelijk.
Mijn kleine meisje. ..zomaar ineens was ze weg. Mijn druktemakertje… mijn blije ei. ..

Vooral omdat het zo plotseling was, vind ik het moeilijk er mee om te gaan.
Ik vertelde over Laika in het radioprogramma Somertijd. En een paar dagen later kreeg ik een bericht van iemand die voor zijn hondje een nieuw thuis zocht.
Ik was daar niet mee bezig. Veel te snel.

Maar ja. ..het was een Boerenfoxje.
Precies zo’n hondje als Boris was en als Fleurtje. …

Ik heb nagedacht en ben toch gaan bellen.
Loeki heette dat hondje. Maar al snel werd duidelijk dat het hem niet ging worden. Hij kan niet met katten.

Vrijwel direct daarna plaatst iemand op de Boerenfox-Facebook een leuk hondje. … zoekt ook een baasje…

Ik zie hem en ik wist. … dit is mijn hondje.
Ik had nog niks gelezen. …

Toen ik dat deed wist ik het zeker. .. dit was mijn hondje. .. en ik heb contact opgenomen.

Hij zit nu nog in Spanje. En komt 24 juni naar Nederland.

Eigenlijk heeft hij alles wat ik niet zoek in een hond. . Hij heeft geen staart… hij weegt maar 9 kilo. .. en uit het buitenland. ..
Maar blijkbaar horen we bij elkaar.

Quincy is gek op mensen, katten, honden. . Wandelen. .. hij woont ook met kattenvriendjes en andere hondjes. ..

Niet iedereen zal het snappen. Ik weet dat er ook mensen zijn die het niet verstandig vinden. ..

Maar ik heb het ook nodig. Het ritme. De wandelingen. Het naar buiten gaan.
Voor mij heel fijn als ik weer afleiding heb.

Laika vergeet ik uiteraard niet. Dat verdriet zit zo diep. … maar Quincy kan me wel helpen er boven op te komen.

____________________________________________

🙏🍀GEZOCHT SPECIAAL BAASJE…

💜KLEINE QUINCY, zo heet dit geluksvogeltje.
Vorig jaar werd hij gevonden door wandelaars. Vreselijk mager en hij kon bijna niet lopen. 🙈 Hij woog nog geen 6 kilo 😢

Hij werd bij ons gebracht en we hebben hem direct laten onderzoeken door de dierenarts. Al snel bleek dat dit ventje een gebroken pootje had 😢
Het pootje is direct gezet en
💜QUINCY kreeg mooi blauw gips 😉

Al onze hondjes worden door de dierenarts uitgebreid getest op mediterrane ziektes, geen snap testen (die geven vaak dubieuze uitslagen ) maar uitgebreide laboratorium bloed testen.

Tot ons grote verdriet kwam na 5 dagen een positieve uitslag op hartworm binnen 🙈 arm poppetje, hij had al zoveel te verduren gehad.
We hebben 💜QUINCY een kuur laten ondergaan, hij had het zwaar, maar nog zo jong en zo lief ❤️ we hebben met hem samen gevochten, EN NIET VOOR NIETS 💪😍

💜QUINCY verblijft nu in een gastgezin. Ze omschrijven hem als een zeer lief, aanhankelijk hondje waar je alle kanten mee op kunt.
Hij vind andere hondjes erg leuk, kan prima overweg met poezenbeesten en vind mee gaan met zn baasje een feestje 😃👍
Het pootje van 💜QUINCY is volledig hersteld, hij heeft hier ook totaal geen last meer van.

Dit ventje van 2,5 jaar en 9 kilo heeft 1 probleempje 😢
Hij heeft een hartruisje overgehouden aan de hartworm. (Waarvan hij volledig genezen is 💪)
Voor het hartruisje zal hij zn leven lang een pilletje moeten slikken.
Geen dure medicatie maar het moet wel iedere dag gebeuren. 👍😃
Lange wandelingen of uren spelen met andere hondjes is niet goed voor 💜QUINCY, maar dat heeft hij dan wel aan en gaat lekker ergens liggen. Hij ligt ook graag lekker bij zn baasje, dit kroelkippie ❤️ We zoeken voor Quincy een adoptant met andere honden en/of katten, want daar wordt Quincy gelukkig van.

LET OP: met iedere dag een pilletje kan dit ventje net zo oud worden als ieder ander hondje 😉

WIJ ZOEKEN EEN SPECIAAL BAASJE
iemand die dit kroelkippie de kans geeft die hij verdiend 🙏🍀
Als je al zoveel hebt meegemaakt, dan heb je recht op een fijne warme mand en een baasje die van je houd ❤️
Wij plaatsen 💜 QUINCY graag bij een baasje die al een hondje heeft of katten die honden leuk vinden.
💜QUINCY wordt namelijk erg gelukkig van een vriendje of vriendinnetje.

💜QUINCY is ingeënt, gechipt, ontwormd en ontvlooid.
Hij heeft een Europees paspoort en is gecastreerd.

Adoptie bijdrage voor 💜QUINCY zijn in overleg.

HELPT U ZOEKEN NAAR DAT SPECIALE BAASJE 🙏🍀.

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Lieve Laika,

Dat beeld van jouw sterven… ik raak het niet kwijt. Steeds komt weer dat moment naar boven.

Je pootjes stijf. .. je hapt naar adem. Je hijgt. Je hebt het zo benauwd.

Je ogen draaien weg. Je kop naar achteren. .. omhoog. ..

Ik roep je. Ik zeg tegen je dat je hier moet blijven. Blijf erbij Laika. ..niet weggaan. ..

Ineens stopt je ademhaling. Ik blijf naar je kijken. Dit kan niet. Niet mijn kleine meisje. Mijn pupje…. Mijn knuffie. … Laikiiii….

Nog 3 keer schokt je lichaam. … dan is het echt over. Geen ademhaling meer. Je ogen wijd open. Je bent nog warm. Mijn Laikaatje. .. je pootjes. .. je oortjes. .. zo zacht. Ik speelde er graag mee. ..

Dan keek je omhoog en duwde je neus omhoog.

Bij mijn ‘woef’ ging je zachtjes grommen. … als ik dan nog een keer zei ‘woef’ dan blafte je. .. en hard ook! Mijn waakhondje.

Pootje, high five, staan, zit, af, andere kant, achterpootjes optillen, plat… je kon het allemaal. En wat leerde je altijd snel. Je had het allemaal zo door.

Bij het zien van andere hondjes ging je blaffen. Maar je keek ook naar mij of dat wel mocht.

Als je los was, hield je me in de gaten.

Je luisterde zo goed. Zat er een kat in het gras. Als ik zei nee! Dan liet je ‘m met rust. Net als met de eenden.

Je luisterde veel beter sinds ik alleen met jou en Boris was. Ik hield rekening met dat je gevloek of een geïrriteerde stem eng vond.

Ik kan nog steeds niet bevatten dat je er niet meer bent.

Ik stuurde tante Marjon dat we om 15.42 uur weg reden. Ze is weg. ..

Nu zie ik dat je 8 minuten later al gecremeerd werd. Snel!

Maar het moest toch.

Lieve lieve Laika. … ik hou zo ontzettend veel van je. Dat weet je. .. die liefde tussen ons gaat nooit weg. ..

Het jou missen doet enorm veel pijn. Het voelt alsof ik een stukje van mezelf kwijt ben.

Het thuiskomen. ..Oscar wacht op me. Maar wat mis ik jouw lompe gespring. Jouw drukte. De blijdschap. Jouw lieve oogjes. …jouw lieve blik. ..

Laat af en toe merken dat je nog ergens bij mij bent. .. ik hou zo van je…lief meisje!

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties