Druk weekend en een vervelende knie….

Ik lig vandaag al bijna de hele dag op bed.

Weer eens een fikse ontsteking in mijn linker knie. Vast te veel gedaan de afgelopen dagen.

Zaterdag was ik nog even in het Zonnehuis. Monk is overleden. En de uitgeleide was in de middag.

Heftig. Dus toen k thuis was had ik weinig trek. En toen was er een hondje zoek in de Legmeer. Ik bood aan om wel even te zoeken. José uit mijn flat ging mee. Er was bijzonder weinig bekend over het hondje en de eigenaren reageerden amper. We hebben een behoorlijk stuk gelopen. Over de dijk. Langs sloten gezocht voor zover dat kon.

Gister is er een speurhond gekomen en is het hondje helaas dood gevonden…. Rust zacht lief hondje…. 😢💖🕯

Gister was ik met Peter en Quincy naar de Keukenhof… Wij waren er vroeg en dat was maar goed ook. Wat was het daarna druk!!

Maar wat was het ook mooi! Quincy zat vooral in zijn hondenbuggy. Daar voelt hij zich dan veilig.

Peter en ik hebben ontzettend veel foto’s gemaakt!

De meeste foto’s heb ik nog niet op mijn telefoon..

Maar hier alvast een voorproefje…

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Doggydate

Vandaag ben ik met Peter en Quincy naar Bunnik gereden naar het Hondenspeelterrein. Daar had de Stichting waar Quincy vandaan kwam, een date geregeld voor de hondjes van de stichting en de medewerkers en baasjes.

Zelfs uit Spanje zijn er mensen geweest en dus ook diegene die Quincy gered heeft!! Hij bleef me maar bedanken. Maar ik heb hem ook bedankt…. Hij heeft tenslotte mijn lieve hondje gered en daarom heb ik nu het liefste hondje dat er is!

Quincy heeft gerend en gespeeld. Hij kon daar los omdat het allemaal omheind is. En wat vond hij dat leuk!

Leuk om veel medewerkers te zien en te ontmoeten en natuurlijk zoveel hondjes…..

Kortom…..zeer geslaagd!

En nu ligt hier een heel moe hondje….

Op de terugweg heeft Peter nog wat foto’s gemaakt vanuit de auto omdat er zulke mooie luchten te zien waren….. (Ik reed, we waren met de Volvo)

Eenmaal thuis mocht Quincy nog even over de galerij rennen…. Normaal slooft ie zich flink uit….. Nu niet…te moe….

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Leeg

Ik ken helaas veel mensen die hun moeder veel te vroeg moesten missen…..

Daar denk ik ook altijd aan..

Maar wat is het toch moeilijk om met mijn moeder op stap te gaan.

Vandaag moest ze weer naar de tandarts. Gelukkig gaat Marjon dan met haar de taxi in. Want ik begreep was dat al een ramp.

Boos, opstandig, schreeuwen…

Dan ben ik zo blij dat ik met de auto mee kan…..

Bij de tandarts was het al niet beter. Ze vertrouwde niemand. Zelfs ons niet.

Wilde niet meewerken… Kortom..geen succes….

In het Zonnehuis ook niet. Soms net een opstandig dwars kind…. Ik heb er totaal geen geduld mee…

Nu vermoeden we een delier of dat ze daar tegenaan zit. Vanwege het wantrouwen…. Ze dacht steeds dat we haar gingen vergiftigen. Dat er stroom op het kunstgebit zat etc etc….

Nu doodmoe en leeg thuis….

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Vakantie en kamperen

Terwijl ik de harde schijf leeg ‘kijk’, even wat schrijven….

Wat ik kijk? Een paar hele oude ‘We zijn er bijna’.

Na dat ex weg ging, stopte ook even het op vakantie gaan. En zeker het kamperen. De caravan bleef bij hem.

Moeilijk, maar ik had niet veel keuze. Hij stelde nog voor dat ik de caravan zou houden. Leuk. Maar zonder auto is dat niets.

En aan een auto heb ik nu eenmaal meer.

Vanwege de kosten had ik nog geen vakantieplannen. Peter gaat graag naar Amerika. Dat lijkt me best leuk. Maar voorlopig niet. Quincy kan niet mee. En zo erg trekt het me niet.

Ik hou van kamperen. Dat deed ik al met mijn ouders. Met de caravan.

In 2000 dacht ik…. Ging ik kamperen met een vriendin en Geet en Marjon. Naar Zwitserland. Eerst overnachten in Freiburg en daarna door naar Lauterbrunnen.

Ik kocht voor die vakantie een echte bungalowtent. Wat een heerlijke vakanties heb ik daarmee gehad.

Daarna kwam er een soort tunneltent. 2 keer mee op vakantie geweest. Toen kwam de eerste caravan. De Hobby 400 uit 1988.

Die ging ten onder in Zuid Frankrijk in 2010.

Toen kwam de Hobby 540 UFE uit 2001.

Daarna kwam de laatste…

De Hobby 495 UFE uit 2008.

De inboedel heb ik nog. Ik kan zo weg.

En nu blijken mijn schoonzus en zwager een caravan te hebben… Een Hobby…. Uit 2010…

En zo werden er ineens plannen gemaakt om in augustus/september 2 weken naar de Ardeche te gaan. In principe met een tent.

Maar ik ben wel aan het kijken naar een vouwwagen. Dat wilde ik eigenlijk ooit. Maar dat is er nooit van gekomen.

Mijn auto mag het met gemak trekken. De laatste caravan was 1500 kg. En dat trok de auto prima. Ook in de bergen.

Nu kijk ik dus maar ‘We zijn er bijna’.

Dat vond ik best moeilijk nadat de caravan weg was. Ik hou zo van kamperen. Maar het gaat weer de goede kant uit. Dus genieten.

Ze zijn nu in Griekenland…. (In deze afleveringen dus)

Lijkt me echt leuk om met zo’n reis mee te gaan…. 🤗😊

Wie weet ooit…..

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Gevoel enzo.

Ik heb nog geen idee wat ik precies kwijt wil. Alleen dat ik wil schrijven. Over gister.

Gister, 6 maart, was de dag dat mama naar de kaakchirurg in het AMC moest….

Marjon en ik zagen er best tegenop. Het is gewoon een gedoe. Met mama. Met de taxi. Met alles…

Maar eigenlijk verliep de reis soepel. Alleen was het erg druk voor mij met parkeren. Zo’n groot ziekenhuis en zo’n klein parkeerterreintje…. Vooral irritant dat het niet doorstroomde terwijl ik allemaal vrije parkeerplaatsen zag…. 😕

Het inschrijven ging snel. En dus waren we veel te vroeg. Wat drinken beneden. Wat te eten mee nemen naar boven.

En ook daar ging het snel en soepel.

Ik weet natuurlijk niet of het op alle afdelingen zo loopt. Maar wat een verademing met dat chaotische en vreselijk drukke VU…waar je altijd lang moet wachten.

Er moest nog een foto gemaakt worden. Ook dat ging best aardig.

Maar dan merk je al meteen hoe slecht mama eigenlijk is. Zelfstandig zelf stil zitten lukt niet. Totaal geen controle. Het staan en overstappen van de rolstoel naar een klein stoeltje was ook al een drama. Wegglijden op de schoenen. Niet stevig staan. Hangen aan ons. Scheef staan….

Ik blijf daar moeite mee hebben. Ik ben snel geïrriteerd. Ik heb de neiging om boos te worden… ‘Ga nou eens goed staan…doe niet zo stom…..’. Terwijl ik met andere ouderen geduld heb. Ik haat dat van mezelf. Waarom heb ik dat dan niet met mama?

Die vraag blijft heel vaak door mijn hoofd spoken.. Het zal de confrontatie wel zijn. Voor mijn gevoel is dit niet mama. Niet zoals ze was. En je wil dit ook niet.

Na de foto’s nog even terug naar de wachtkamer.

Al snel mochten we naar binnen in de behandelkamer. Ze moest uiteraard overstappen in de stoel. Op zich ging dat ook best snel.

Marjon ging weer naar de wachtkamer en mama werd klaargemaakt voor de behandeling. Bovengebit werd volledig getrokken… Haar gebit is zo slecht… Breekt af en zo.

De foto’s werden bekeken. Overlegd. Want onder moet ook nog eea. Maar de kaakchirurg vroeg zich af of het niet te veel is….

De verdoving gaat er in en dan starten ze. En ik ook. Met het WhatsApp verslag naar Marjon.

De kaakchirurg was echt een top vent. Rustig. De tijd nemen. Mama geruststellen. Uitleggen wat ie ging doen. De assistentes ook.

Maar wat een klus…. En na een tijdje begon het moeilijker te worden. Mama werd het zat. Ze werd boos. Ging steeds praten en dan snapt ze niet meer dat dat niet handig is. Ik probeerde haar wel rustig te houden, maar ze werd steeds bozer.

Er werd met mij overlegd dat onder trekken nu geen optie was. Het was boven meer werk. En mama werd moe en dat helpt dan niet mee.

Ik overlegde dat met Marjon dat het nu niet ging lukken. Of zij de tandarts van het Zonnehuis wilde bellen. Dan kom zij overleggen of onder dan toch nog in het AMC moest een andere keer. Of dat de tandarts dat zelf wil doen. Onder gaat ‘maar’ om 3 kiezen/tanden…

Ook omdat we nu in het AMC waren. En dat bellen en een afspraak maken met echt soepel verliep….

De tandarts gaf aan dat zelf te willen doen..

En zo kon deze behandeling afgerond worden. Er werd deels gehecht omdat het erg bloedde. En in die tijd werkte de verdoving uit. Mama werd boos dat het pijn deed en werkte niet meer mee…. Dat vond ik al moeilijk. Wij zijn in staat om te bedenken dat meewerken het beste werkt. Hoe sneller hij klaar is, hoe beter. Mama kan dat niet meer….

Eenmaal klaar moest het gebit in. En dat was meteen voor mij die dag. De stoel ging omhoog. Inmiddels was Marjon er ook weer.

De stoel ging omhoog en mama was behoorlijk overstuur. Ze was boos, praten ging niet. Haar gezicht was anders. Ook door het gebit.

Ik schrok daar zo van. Ze keek ook wat verwilderd uit haar ogen. Ze had al die tijd gelegen. Wat ook niet van zelf ging. Die de Parkinson kan de zich zo slecht bewegen. Dus liggen met haar hoofd naar achteren, dat kan ze bijna niet meer. Zo stram en stijf…. Totaal geen beweging meer in.

Ik denk dat dat het meeste met me deed. De confrontatie dat ze zo slecht is. Ik hoor het wel. En ik zie het ook wel. Maar wat je niet direct ziet, dat is er niet. Naïef. Maar ik denk ook zelfbescherming. Anders is het niet vol te houden.

Ik heb ook elke keer weer dat ik geïrriteerd ben en niks wil weten van mama als ik er ben. Terwijl ik thuis alleen maar verdrietig ben en het zo erg. Met het voornemen dat ik het de volgende keer anders ga doen. Niet geïrriteerd en kortaf. En toch lukt me dat niet.

Sinds gister begrijp ik denk ik dat het komt door de confrontatie. In mijn hoofd is ze nog steeds gewoon mama. Maar die is er niet meer.

Ik zeg dat ook vaak. Maar het kwam nooit zo binnen. Gister wel.

Een smal rimpelig gezicht. Nu zag ze er ook nog moe uit. Oud. Geen controle meer over haar houding en gezicht. Ze snapt dingen niet meer. Ze begrijpt niet dat ze haar mond dicht moet houden. Het bloedde nog en door de Parkinson krijgt ze niet meer het seintje door dat ze speeksel moet doorslikken. Dus ze kwijt.

Ik erger me daar dan aan. Maar ze kan er echt niks aan doen…. Dat is dat dubbele.

Ik zelf was door dit alles ook doodmoe. De taxi was inmiddels gebeld. Ik was met mijn eigen auto. Marjon ging met de taxi mee. Ik moest nog naar de apotheek in het AMC.

En daar kwam de echte autisme en ADHD naar boven.

Er zaten best veel mensen te wachten en ik had er 7 voor me. Veel personeel… Maar er gebeurde niks. Althans… Niks zichtbaars. Ik weet dat er achter de schermen ook hard gewerkt werd. En de andere wachtenden deden niets bijzonders. Maar binnen in mij schreeuwde alles. Ik wilde het allerliefste gillen dat iedereen moest opdonderen. Wegwezen. Mij snel helpen…. Ik was zo boos. Moe.

Verdrietig ook. Ik wilde naar mama. Maar die is er niet. Zoals ik haar nodig heb.

Het besef dat ze ook nooit meer terugkomt. Hoewel ze er lichamelijk nog is. Maar ik heb geen moeder meer waar ik op terug kan vallen. Papa mis ik dan ook vreselijk. Maar hij is er echt niet meer. En gelukkig maar. Hij hoeft die aftakeling van mama niet meer te zien. Dat had hij echt niet getrokken.

Ineens ging de apotheek snel. Ik had in tussen even naar het Zonnehuis gebeld (dank je wel Thea dat je er was…. Hoe gek dat ook klinkt…. Het was fijn om een gewoon gesprek te voeren om weer even meezelf te resetten….)

Ik kreeg het spoelmiddel mee.

De taxi kwam. Ik ging weg en kreeg ineens een blackout….. Ik wist totaal niet meer hoe ik vanuit het AMC naar Amstelveen moest rijden…. Ik moest zelfs de navigatie aanzetten…. Het was druk op de weg. En dan komt die irritatie weer naar boven. Wat moeten die mensen hier… Kunnen ze niet lekker op sodemieteren…..

Ik denk dat ‘normale’ mensen niet zo denken. Ik wel..

In de auto gebeld naar Karin en Erik. Ik zou daar eten, maar uiteindelijk besloten dat morgen te doen. Het was al zo laat….

Lief van jullie dat je dat begrijpt en dat het kon…. 😘

In het Zonnehuis weet ik niet meer wat er gebeurde. Mijn hoofd nam niks meer op.

Thuis geknuffeld met Quincy. Dat maakt veel goed. Maar ik was behoorlijk van slag en nog.

Ik vond het zo heftig allemaal.

Ik weet het.. Ik ken er genoeg die hun moeder helemaal niet meer hebben. Die zullen dit misschien niet snappen. Maar dit hele verhaal is gewoon een heel langzaam langdurig rouwproces. Je raakt steeds meer kwijt van mama. Eigenlijk is ze er al lang niet meer.

Wat ik zo moeilijk vind, is dat ze er soms ineens weer wel even is. En dat maakt het zo verwarrend. Het is toch een verlangen naar hoe ze was denk ik. En als ze er dan even is, is dat zo fijn. Dat je vergeet dat het ook zo weer weg is. Waardoor de confrontatie nog groter is, als ze weer weg is….. (Geestelijk dus)

Ik weet inmiddels dat ze vandaag zeer waarschijnlijk een hele slechte dag heeft. Ik denk ook dat ze in bed blijft.

Ik ben nog steeds doodmoe. Vanmiddag ga ik wel naar het Zonnehuis. Maar ik probeer ook even met iemand te praten. Want er is in mijn hoofd heel veel gebeurd gister…. Heel veel…

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Bloedmaan en volgers

Dus. …vergeet je gewoon de bloedmaan. Nouja vergeten. ..

Wij kwamen uit Tiel en ik was zo hondsberoerd… op tijd slapen, maar daarvoor misselijk, spugen en diarree. ..

Dus tig keer mijn bed uit nog. .

Wel de wekker gezet, maar er doorheen geslapen. . Stom!

Deze foto maakte ik de vorige keer :

Zo dadelijk ga ik met de auto naar Autopolder hier acher de flat.

Ik kom sinds dat gedoe met ex niet meer bij Randy. Alles werd doorverteld door hun aan mijn ex. En daar hou ik niet van. Om er vervolgens ook nog glashard over te liegen. Ook liegen over vriendschapsverzoeken op Facebook. .. ik zou haar ooit nog eens toegevoegd hebben. … 😂 Onmogelijk. Ze is geblokkeerd. Dus de grootste onzin. Ik weet ook, dat kan ik zien in de statistieken, dat ze mij nog steeds volgt. Rare mensen heb je toch. ..

Sindsdien zit ik niet zo vast aan garages. Nu moeten de remblokken vervangen worden. Dat doet de zoon van een vriendin van me. Dat scheelt even zo’n 100 tot 150 euro. En de rest doe ik bij Autopolder. Zo aardig en super service. En veel goedkoper dan waar ik kwam. Beter dus.

Nu met de winter op komst, toch naar winterbanden eronder. .. dat kon gewoon tussendoor zonder afspraak. Ideaal! ! Echt een aanrader en lekker dichtbij!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Time flies…..

De kerst is alweer even voorbij. Sterker nog… Januari is al bijna voorbij. ..

Vroeger zeiden ze wel eens. .. ‘de tijd gaat snel’… dat vond ik zo’n onzin. Hoezo snel? Nu begrijp ik het wel. Het gaat ook snel. Absurd snel.

De kerst was geweldig! De eerste kerst samen met Peter en Quincy!

Op kerstavond was Peter er al. We hebben met zijn tweetjes aan de kaasfondue gezeten en natuurlijk All You Need Is Love…

Heerlijk zitten zwijmelen.

De eerste kerstdag samen aan het kerstontbijt. Daarna Quincy naar Gert en Marjon gebracht. Niet leuk. Maar wij gingen uiteten met de familie van Peter.

Dat was in Hengevelde en wat was dat leuk! ! Wat heb ik leuke schoonfamilie en wat was het gezellig en ongedwongen. Heerlijk gegeten en Quincy had het bij zijn ‘tante en oom’ ook heel leuk!

Tweede kerstdag gingen we naar het Zonnehuis. Ook al zo gezellig! En lekker gegeten! Leuk om met Peter naar het Zonnehuis te gaan. 😊

Derde kerstdag, de 27e, zijn we natuurlijk naar het Top2000 café geweest. Eigenlijk zouden schoonzus en zwager ook mee gaan. Maar dat lukte niet met zwager. Helaas teveel rugpijn. .. 😦

We stonden zo goed in het café dat we natuurlijk op tv kwamen! En toevallig ook nog eens bij André Hazes… 😂

Oud en nieuw lekker thuis gevierd met zijn tweetjes en de beestjes. .. Quincy deed het super. Best wel schrikken. Maar hij herstelde steeds direct. Heel fijn!

Nu zitten we in januari. ..

Zaterdag lekker uiteten met Karin en Erik. .. wat was dat gezellig! Zalig eten en heerlijk gelachen. ..

Vandaag, zondag, naar Tiel voor de verjaardag van nichtje Nynke. Dochter van de broer van Peter.

Quincy heeft veel gespeeld met de hond daar.

Van de week ook al met Tuga, de hond van Carmen.

Deze week ook weer genoeg plannen. Morgen toch maar kijken of de winterbanden er nog onder kunnen. Steeds geen tijd voor gehad. Blij dat ik nog steeds met de Volvo kan rijden. Zo’n fijne wagen.

Overigens kwam ik er per toeval achter dat de caravan die ik had, weer te koop staat. Jammer genoeg geen geld nu. Anders had ik ‘m best willen kopen.

Aan de andere kant… het is toch ook iets van die enge ex van mij. Dus liever tzt een andere caravan.

Wel een fijn idee dat ook hij er nu niet meer mee weg kan. Dat voelt toch ook goed. 😊

Ik weet ook dat ik nog steeds in de gaten gehouden wordt door dat mens van de garage waar ik kom. En toevallig zag ik haar van de week lopen toen ik bij de Jumbo kwam aanrijden. Dus ze heeft weer iets wat ze kan doorkletsen.

Van de zomer bleek ook dat hij mij nog steeds volgt. Begon ineens weer commentaar te leveren op mij over Laika. Droeftoeter. Gelukkig heeft hij de honden in hun laatste tijd niet meer mee kunnen maken. Peter gelukkig wel. Althans, Laika. En ze was stapelgek op Peter. 😍 Wie niet hè. ..

Ik voel me met Peter zo blij. Hij is zo lief en leuk. We hebben het samen zo leuk. .. we hebben zo vaak lol. Doen leuke dingen en het is gewoon fijn om bij hem te zijn.

De 29e december waren we alweer een jaar samen. .. en daar komen nog veel jaren bij. .. 😍

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties