Rare weken….

Wat een rare weken zo….

Eerst een week was mama zo slecht… Daarna overlijdt ze en zijn wij druk met de uitvaart regelen en de kamer leeghalen.

Daarna word ik geopereerd aan mijn knie.

Dat was gister, of inmiddels eergisteren.

Zoveel gebeurt er nu, dat het overlijden van mama zover weg lijkt of nooit gebeurt. Heel dubbel.

Want dinsdagochtend voor het ziekenhuis kwam wel ineens binnen dat ze er niet meer is. Al kon ze al heel lang niet zomaar langs komen op bezoek. Ineens kwam het erg binnen, dat ze nu niet meer op bezoek kon komen als ik in het ziekenhuis zou liggen. Dat voelde ineens zo raar. Zo vreselijk leeg.

Want dat is het gevoel. Leeg en eenzaam. Zo alleen….

Ik mis haar vreselijk. Het is zo Onwerkelijk dat ik haar nooit meer zal zien. Nooit meer bij haar op bezoek.

Die knie….dat is goed gegaan. Maar echt goed zag het er niet uit. Er zit heel veel slijtage. En de voorste kruisband is best slap. Of ik ‘m ooit verrekt heb? Ik weet het niet. En kan het nu ook niet meer navragen. Ook zoiets raars.

Dr. De Vries heeft veel losse troep weggehaald. Alle oneffenheden zijn weg. Maar echt tussen de knie, tussen de 2 botten is het erg slecht. Het kraakbeen is weg. Dat zorgt voor pijn. En dat komt niet meer terug.

Vandaag ben ik thuis gebleven. En in de avond opgehaald door Karin om bij hun te eten.

Hun ketel is stuk en de monteur was er nog.

Inmiddels lig ik in bed met Nikki…. Probeer te slapen. Maar erg lukt dat niet. Teveel pijn….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag mam….

Zo ontzettend druk met de praktische zaken, dat ik soms vergeet waarom we zo bezig zijn met dit alles….

Het dringt nog steeds niet echt door dat jij er niet meer bent, mam…

Ik blader door alle foto’s van de laatste 2-3 weken. Ik luister naar de liedjes van Julio die sinds 28 oktober onafgebroken in mijn hoofd langs komen.

Wat ik ook luister… Ze blijven zich herhalen.

Dinsdag moeten we echt afscheid nemen van je. Althans….van jouw lichaam.

Zo raar. De ‘vorige’ keer, toen we dat deden bij papa, was jij er nog. Waren we met zijn drieën. Marjon, jij en ik.

We kunnen het vast. Met zijn tweeën. We zijn volwassen. Maar zo voelt het niet. Ik heb je nog steeds zo nodig mama… Al was je misschien al heel lang ver weg….het voelt nu zo definitief…

Ik kon altijd naar je toe. En ik zou willen dat dat nu ook kon. Even uithuilen…

Dinsdag wordt een mooi afscheid. Volgens mij is het perfect. We hebben enorm ons best gedaan om het mooiste afscheid te organiseren.

Veel foto’s van jou kwamen de laatste dagen voorbij.

En natuurlijk ook een liedje van Julio…

Daarna is het klaar. Over.

Je kamer is leeg na 6,5 jaar. Leeg voor een volgende bewoner.

Ik blijf vrijwilliger daar. Omdat het fijn voelt. Denk ik.

Ik volg mijn gevoel.

Voor nu is dat een puinhoop… Ik mis je nu al zo mama….

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Mama…

Daar waren we dan vanmiddag….

Zo intiem. Jij al zover weg…. Geen idee of je mij hoorde.

Samen luisteren naar Julio Iglesias…. Jouw favoriet.

Quincy bij mij….

Alle hits kwamen langs….

Daarna ging ik weg en jij ook…

Om niet meer bij ons te zijn.

Die laatste uren waren zo fijn.

Samen luisteren. Zoals we vroeger naar BZN luisterden…

Ik ga je zo ontzettend missen mam…

Mijn mama. Zo dapper heb jij die klote ziekte doorstaan. Hoe moeilijk ook…. Je deed het.

Je was niet echt blij in het Zonnehuis. Maar met de verzorging trof je het zo. De meiden waren allemaal gek op je…. Zelfs als je boos was bij het aankleden…

Ik weet niet of het nog gevoelt hebt de laatste dagen…. Maar ze waren zo ontzettend lief voor je. Met zoveel passie. Zoveel liefde voor jou.

Nu probeer ik te slapen. Maar de cd van Julio blijft in mijn hoofd spelen. Onze laatste middag samen. Nooit meer naar mama. Nooit meer jouw was doen. Nooit meer zaken regelen voor jou.

Niets meer. Geen ouders meer. Alleen nog veel herinneringen aan jou en papa.

Ik weet het wel… Maar toen papa ging heb ik beloofd dat we goed voor jou gingen zorgen. En ik hoop dat je vindt dat we het goed gedaan hebben….

Verdomme mama….. Ik ga je zo vreselijk missen…. 😢🕯💖

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties

Druk weekend en een vervelende knie….

Ik lig vandaag al bijna de hele dag op bed.

Weer eens een fikse ontsteking in mijn linker knie. Vast te veel gedaan de afgelopen dagen.

Zaterdag was ik nog even in het Zonnehuis. Monk is overleden. En de uitgeleide was in de middag.

Heftig. Dus toen k thuis was had ik weinig trek. En toen was er een hondje zoek in de Legmeer. Ik bood aan om wel even te zoeken. José uit mijn flat ging mee. Er was bijzonder weinig bekend over het hondje en de eigenaren reageerden amper. We hebben een behoorlijk stuk gelopen. Over de dijk. Langs sloten gezocht voor zover dat kon.

Gister is er een speurhond gekomen en is het hondje helaas dood gevonden…. Rust zacht lief hondje…. 😢💖🕯

Gister was ik met Peter en Quincy naar de Keukenhof… Wij waren er vroeg en dat was maar goed ook. Wat was het daarna druk!!

Maar wat was het ook mooi! Quincy zat vooral in zijn hondenbuggy. Daar voelt hij zich dan veilig.

Peter en ik hebben ontzettend veel foto’s gemaakt!

De meeste foto’s heb ik nog niet op mijn telefoon..

Maar hier alvast een voorproefje…

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Doggydate

Vandaag ben ik met Peter en Quincy naar Bunnik gereden naar het Hondenspeelterrein. Daar had de Stichting waar Quincy vandaan kwam, een date geregeld voor de hondjes van de stichting en de medewerkers en baasjes.

Zelfs uit Spanje zijn er mensen geweest en dus ook diegene die Quincy gered heeft!! Hij bleef me maar bedanken. Maar ik heb hem ook bedankt…. Hij heeft tenslotte mijn lieve hondje gered en daarom heb ik nu het liefste hondje dat er is!

Quincy heeft gerend en gespeeld. Hij kon daar los omdat het allemaal omheind is. En wat vond hij dat leuk!

Leuk om veel medewerkers te zien en te ontmoeten en natuurlijk zoveel hondjes…..

Kortom…..zeer geslaagd!

En nu ligt hier een heel moe hondje….

Op de terugweg heeft Peter nog wat foto’s gemaakt vanuit de auto omdat er zulke mooie luchten te zien waren….. (Ik reed, we waren met de Volvo)

Eenmaal thuis mocht Quincy nog even over de galerij rennen…. Normaal slooft ie zich flink uit….. Nu niet…te moe….

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Leeg

Ik ken helaas veel mensen die hun moeder veel te vroeg moesten missen…..

Daar denk ik ook altijd aan..

Maar wat is het toch moeilijk om met mijn moeder op stap te gaan.

Vandaag moest ze weer naar de tandarts. Gelukkig gaat Marjon dan met haar de taxi in. Want ik begreep was dat al een ramp.

Boos, opstandig, schreeuwen…

Dan ben ik zo blij dat ik met de auto mee kan…..

Bij de tandarts was het al niet beter. Ze vertrouwde niemand. Zelfs ons niet.

Wilde niet meewerken… Kortom..geen succes….

In het Zonnehuis ook niet. Soms net een opstandig dwars kind…. Ik heb er totaal geen geduld mee…

Nu vermoeden we een delier of dat ze daar tegenaan zit. Vanwege het wantrouwen…. Ze dacht steeds dat we haar gingen vergiftigen. Dat er stroom op het kunstgebit zat etc etc….

Nu doodmoe en leeg thuis….

Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties

Vakantie en kamperen

Terwijl ik de harde schijf leeg ‘kijk’, even wat schrijven….

Wat ik kijk? Een paar hele oude ‘We zijn er bijna’.

Na dat ex weg ging, stopte ook even het op vakantie gaan. En zeker het kamperen. De caravan bleef bij hem.

Moeilijk, maar ik had niet veel keuze. Hij stelde nog voor dat ik de caravan zou houden. Leuk. Maar zonder auto is dat niets.

En aan een auto heb ik nu eenmaal meer.

Vanwege de kosten had ik nog geen vakantieplannen. Peter gaat graag naar Amerika. Dat lijkt me best leuk. Maar voorlopig niet. Quincy kan niet mee. En zo erg trekt het me niet.

Ik hou van kamperen. Dat deed ik al met mijn ouders. Met de caravan.

In 2000 dacht ik…. Ging ik kamperen met een vriendin en Geet en Marjon. Naar Zwitserland. Eerst overnachten in Freiburg en daarna door naar Lauterbrunnen.

Ik kocht voor die vakantie een echte bungalowtent. Wat een heerlijke vakanties heb ik daarmee gehad.

Daarna kwam er een soort tunneltent. 2 keer mee op vakantie geweest. Toen kwam de eerste caravan. De Hobby 400 uit 1988.

Die ging ten onder in Zuid Frankrijk in 2010.

Toen kwam de Hobby 540 UFE uit 2001.

Daarna kwam de laatste…

De Hobby 495 UFE uit 2008.

De inboedel heb ik nog. Ik kan zo weg.

En nu blijken mijn schoonzus en zwager een caravan te hebben… Een Hobby…. Uit 2010…

En zo werden er ineens plannen gemaakt om in augustus/september 2 weken naar de Ardeche te gaan. In principe met een tent.

Maar ik ben wel aan het kijken naar een vouwwagen. Dat wilde ik eigenlijk ooit. Maar dat is er nooit van gekomen.

Mijn auto mag het met gemak trekken. De laatste caravan was 1500 kg. En dat trok de auto prima. Ook in de bergen.

Nu kijk ik dus maar ‘We zijn er bijna’.

Dat vond ik best moeilijk nadat de caravan weg was. Ik hou zo van kamperen. Maar het gaat weer de goede kant uit. Dus genieten.

Ze zijn nu in Griekenland…. (In deze afleveringen dus)

Lijkt me echt leuk om met zo’n reis mee te gaan…. 🤗😊

Wie weet ooit…..

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties